Pretty finds: interior
Nog zo’n twee (enorm volgeplande) maanden en dan is het alweer zo ver. Dan verlaat ik definitief mijn ouders’ stekje en verhuis ik naar Eindhoven. Inmiddels ben ik druk bezig met een kamerzoektocht, en hoewel dat niet echt wilt vlotten (95% van de kamers zijn voor mannen of twintigjarigen en van de overige 5% zijn de meeste huizen ver, heel duur of heel klein) droom ik wel alvast over de inrichting van mijn thuis-to-be..
Albufeira – deel 1
De zon brandt op onze benen en gezichten. We zitten zij aan zij met onze rug naar het zwembad en kijken uit over zee. Onze gesprekken gaan over van alles en nog wat: over uitgaan, over bizarre feitjes die we lezen, de mogelijke verklaringen daarvoor en – zo slecht: examens. We gaan naar het strand, maken (analoge) foto’s en vriezen weg (“maar dat hoeft niemand in Nederland te weten”). We klimmen op rotsen en dansen op het zand, gewoon, omdat het kan. We maken nieuwe vrienden en zien de zon, onder het genot van een flesje wijn, de hemel langzaam roze kleuren. We doen wat we willen, wanneer we het willen en genieten van het niks moeten.
We bezoeken het oude centrum, verbazen ons over hoe leuk het eigenlijk nog is en drinken cocktails. We gaan naar een “boatparty” die enorm tegen blijkt te vallen, maar we genieten desalniettemin van het uitzicht en lachen om de Britten die rechtstreeks uit Geordie Shore lijken tot komen. We worden verschrikkelijk verkouden, wat bij sommigen gepaard gaat met hoofdpijn, en vele rollen wc-papier worden leeggesnoten. Ik zeg 20x ‘s avonds thuis te willen blijven, maar ik wanneer het eenmaal zo ver is, ga ik graag mee.
De meeste dagen brengen we grotendeels slapend door, maar alsnog zijn we 24/7 brak. We slapen een gat in de dag, staan op, slapen verder op ligstoelen en powernappen na het eten. ‘s Avonds leren we elkaar beter kennen tijdens never have I ever, leren onszelf beter kennen tijdens wie in de kamer en lachen ons kapot tijdens het kingsen en 30 seconds. Bijna elke avond eten we thuis en slechts één keer krijgen we een avondmaal voorgeschoteld dat écht niet te eten is, waarvan een van ons zelfs boven de wc gehangen heeft. We gaan uit, raken elkaar kwijt en vinden elkaar weer. We komen overal bekenden tegen, chillen in villa’s en dansen tot we te moe worden. We zien de zon ‘s ochtends opkomen en praten in bed nog veels te lang door. We leven niet alleen met de dag, maar ook met het uur. De tijd vliegt en het vage ritme waarin we komen is niet eens meer een ritme te noemen.
Het was een geweldig leuke week. Het was slopend (ik lig nu niet voor niets al praktisch 2 dagen op de bank met een doos zakdoeken, flinke lading strepsils, een flinke pot thee en ibuprofen binnen handbereik), maar enorm gezellig en het helemaal waard!
Let’s get lost in the woods together
Vorige week kwam vriendinnetje Stella langs. Naast bij te praten, vakantie te vieren en alvast in de stemming te komen voor Albufeira (nog maar één nachtje slapen!), besloten we naar een bos in de buurt te fietsen om van het weer te genieten en foto’s te maken. Ik zag het bos altijd als een gure plek, als een paar boompjes met wat paadjes er tussen en bankjes waar veel hangjongeren zaten, maar het viel 100% mee. Het bleek echt een best mooi bos met onder andere een korenveld, en dat terwijl ik echt drie jaar heb geroepen dat ik het zo jammer vind dat ik in een gebied woon met (echte) bossen zo ver weg. Zo jammer dat ik er nu pas achter kom!
Dansjes in Eindhoven
Het is een willekeurige woensdagavond ergens in mei, op een feest in hartje Eindhoven. Eindexamens beangstigend dichtbij, maar het maakt niet uit. Niks lijkt uit te maken. Niet op dat moment. Ook niet dat ik mijn zus kwijt ben, en dat ik verder niemand ken. De alcohol maakt alles aangenaam luchtig. Het enige waar ik aan denk, is de muziek, en hoe mijn voeten er op bewegen. De nacht is nog jong.
Naarmate de avond vordert, veranderen steeds meer vreemdelingen in vage bekenden. Steeds meer mensen stromen binnen. Ook een vriend die toevallig in de omgeving woont. Een warm weerzien en vele dansjes, een gratis biertje en grappige gesprekken later, lopen we naar buiten. De nacht in. De muziek klinkt steeds zachter en maakt plaats voor een fijne stilte. Mijn voeten volgen de weg, zijn weg. Alle feestgangers lijken ineens kilometers van ons verwijderd. We praten over alles en niks. Over gelukkig zijn, meisjes en de beveiligers van het feest. Over de afgelopen maanden en de maanden die komen gaan. We praten tot we het koud krijgen. Eigenlijk met te veel stof tot nadenken, bewegen we weer langzaam naar het feest toe.
Dit is leven. Alles is goed en ineens verdwijnt mijn motivatie als sneeuw voor de zon. Slagen is genoeg. Ik studeer hier volgend jaar toch wel, geen cum laude nodig. Ik wil de tijd stilzetten. Gewoon gedachten op nul, alles even vergeten en genieten van het moment. Genieten van het leven. Echt leven. Gelukkig duurt het nog lang voor het licht begint te worden, en lijkt de volgende dag – en daarmee het leren – nog ver weg. Met een glimlach van oor tot oor stappen we weer de mensenmassa in.
It’s been a while..
Bam. Dan is het ineens voorbij.* Over. Klaar. Vakantie. Ik wil dansen springen gillen van blijdschap, maar op een of andere manier komt het besef maar niet en zit ik de hele dag een beetje om me heen te staren, alsof ik nog constant bezig ben met het uitstellen van leerwerk. Gelukkig staan er genoeg leuke dingen op de planning om in de vakantiesfeer te komen: een dagje naar Amsterdam met een lief vriendinnetje, donderdag afspreken met Stella en dit weekend vrienden helpen met hun verhuizing.
Het is welgeteld 1272 uur geleden dat ik geblogd heb. En dat zijn heel wat uurtjes te veel als je het mij vraagt. Wat ik allemaal heb uitgespookt afgelopen maanden?
Het was een tijd met veel ups en downs. Je ziet hier alle upjes (op het leren na), maar er waren genoeg momenten dat ik er allemaal geen energie meer voor had en mentaal he-le-maal op was. Zowel door een drukke periode op school (en eindexamens) waar geen einde aan leek te komen, als door m’n thuissituatie die de afgelopen weken compleet veranderd is (wellicht later meer daar over). Maar gelukkig is het nu ein-de-lijk vakantie. Tijd om te ontspannen, alle zorgen even te vergeten en te genieten van de vrijheid.
happy moments – Valentijnsgala
Het is inmiddels alweer een maand geleden, maar sommige momenten zijn zo leuk dat ze in je hoofd blijven hangen en je ze nooit meer wilt vergeten. Mijn manier om ze te vereeuwigen. Of in ieder geval nog lang terug te kunnen vinden.
- “Weet je wat ik zo leuk aan je vind?” Hij keek me ondeugend aan. “Je ogen, ze glimmen altijd zo mooi. Alsof je altijd iets in je schild aan het voeren bent.” Ik begon te lachen. Het vreemdste, maar tegelijkertijd misschien wel leukste, compliment dat ik ooit had gehad. “Weet je wat ik zo heerlijk aan jou vind?” vroeg ik op mijn beurt. “Dat dit gewoon kan. Ongenegeerd flirten, overal over kunnen praten en je nergens voor hoeven schamen. Dat we – ik in ieder geval – compleet tevreden zijn met de situatie zoals hij is, ondanks het feit dat we allebei weten dat die er compleet anders uit zou zien als jij ook single geweest was.
- “Wat sta je daar toch schattig met die roos in je handen. Wie is de gelukkige?” Hij schrok op uit zijn gedachten. “Ik wilde hem eigenlijk aan jou geven,” zei hij quasi-verlegen, “maar dan zal ik al die andere chicks hier teleur moeten stellen, en dat doe ik liever niet. Best sociaal toch?” Ik schoot in de lach. Wat kende hij me toch eigenlijk goed – en ik hem, anders was ik direct weggelopen. Hij wist als geen ander hoe allergisch ik voor arrogantie ben, en hoe leuk ik sarcasme vind.
- Na een of ander zwijmelachtig liedje die ik in zijn armen op de dansvloer doorbracht, besloot ik even wat water te gaan drinken. Ik liep langzaam richting de trap naar boven, die naar de toiletten leidde. Ik zette mijn voet nog maar net op de eerste trede, toen ik vier giebelende meisjes achter me aan zag komen. “Wow, Kinga, wat was dat?” Vier paar ogen keken me nieuwsgierig aan. Ik begon te lachen. Typisch. “Oh guys, dat was echt niks. Hij heeft ook een vriendin hè, en ik mag hem gewoon.” “En jij vindt hem echt niet leuk?” Het duurde even voordat ik daar zelf het antwoord op wist. “Nee,” antwoordde ik uiteindelijk vastbesloten. “Het is een schatje, en ik kan het geweldig goed met hem vinden, maar ik voel me simpelweg niet tot hem aangetrokken.” Ze glimlachten opgelucht. “Jeetje,” begon de meest degelijke van ons (want het viel echt wel mee, echt), “Hoe zal die vriendin zich voelen? Dit was echt niet oké hoor.” En voordat ik er ook maar over na kon denken of kon antwoorden, trokken ze me weer de dansvloer op.
- Ik stond midden op de dansvloer met m’n vriendinnen, toen ineens Het is een nacht uit de boxen schalde. Zijn naam schoot direct door mijn hoofd. ‘Ons’ nummer*. Mijn ogen gingen meteen op zoek, waar zou hij zijn? Al snel zag ik hem aan de bar staan, lachend met z’n vrienden. We keken elkaar aan. We ontmoetten elkaar halverwege. “Weet je nog?” Hij knikte. “Goede oude tijd.” Hij sleurde me mee naar de dansvloer en samen blèrden (en dansten) we er op los. Alles kwam weer terug. De Antwerpenreis, mijn verjaardag daar, zijn grappige opmerkingen en leuke nieuwe mensen. Kon ik de tijd maar stilzetten. Toentertijd in Antwerpen, of in het hier en nu. Overal waar ik keek zag ik leuke mensen, mensen bij wie ik écht mezelf kan zijn en bij wie ik volledig op mijn gemak ben. De nacht kon niet lang genoeg duren.
* Het weekend dat ik hem leerde kennen, gaf hij me een soort “serenade” op dit nummer, wat sindsdien altijd een grapje tussen ons geweest is.
