KINGA.NL

aaand we’re back

Terwijl de zomer langzaam ten einde loopt, en de kalender inmiddels al weer 2014 aanwijst, voel ik eindelijk weer het verlangen om te schrijven, te delen. Ruim een jaar naar dato. Drukker dan ooit, maar reden des te meer om toch weer te beginnen met bloggen. Ik mis het om creatief bezig te zijn, om af en toe even tijd voor mezelf te nemen en te zien wat er uit m’n vingers rolt. Waar ik moest beginnen wist ik niet, ik wist alleen dát ik wilde beginnen.

Het was een jaar vol ups en downs: ik heb enorm leuke mensen leren kennen, vele mooie feestjes gehad en echt mijn plekje in Eindhoven gevonden, maar aan de andere kant ook enorm gestruggled met de emigratie van mijn vader naar Curaçao, de drukte van alle commissies e.d. die ik me op de hals gehaald heb en een lange aspirantentijd bij een damesdispuut.

Maar ik zit beter in m’n vel dan ik me sinds de hele scheiding kan herinneren. Ik voel me thuis in Eindhoven, heb oprecht zin in de rest van komend jaar.  Met het keuzes maken gaat het inmiddels weer net zo slecht. Na een saai kwartiel afgelopen jaar, besloot ik dat ik vast wel wat meer kon doen. Een bestuursfunctie bij mijn dispuut, drie bijbaantjes op de uni, drie commissies bij m’n studievereniging, tienerweekenden leiden bij de kerk en oh, dat familieweekend doe ik er ook nog wel even bij. Verwacht hier vooral dus geen hoogstaande foto’s, geen prachtige proza en al helemaal geen ritme. Gewoon af en toe een stukje over dingen die me bezig houden, over dingen die ik wil delen en bovenal, dingen die ik wil onthouden.

October 7, 2014 | Blog | 2 Comments



ik begin te wennen

Ik begin te wennen aan die eeuwige zachte ‘g’, aan het alleen ergens voor het eerst heengaan, aan het feit dat ik ineens huisgenoten heb. Ik begin te wennen aan het feit dat sommige mensen me verbaasd aankijken (en soms zelfs hardop moeten lachen, maar dat zal de alcohol wel zijn) als ik mijn mond open doe en begin te praten, “want vooral die Leidse ‘r’ is apart”. Ik begin te wennen aan de spierpijn na m’n hockeytrainingen en de vele wiskunde. Ik begin te wennen aan mijn kamer, de stad Eindhoven, aan het feit dat ik m’n zus zo vaak tegenkom. Ik begin te wennen aan zelf alles schoon te moeten houden en zelf m’n eten te koken. Ik begin te wennen aan het feit dat er elke avond wel iets leuks te doen is, en dat ik elke dag weer moet kiezen.

Waar ik alleen maar totaal niet aan kan wennen, is het plannen. Want met de keuzes die ik nu maak, ga ik m’n P duidelijk niet halen. Naïeve ik dacht dat ik ook als studente wel voldoende tijd zou hebben. Voldoende tijd om te sporten (hockey en windsurfen), voldoende tijd om één of meerdere commissies bij m’n studievereniging te gaan doen, voldoende tijd om te bloggen en bovendien genoeg tijd om te studeren. En dan misschien zelfs nog voldoende tijd om bij een (kleine, minder actieve) studentenvereniging te gaan én bij een vrouwendispuut van m’n studie. En dat valt toch een beetje tegen. Dus maakte ik dit weekend braaf een weekplanning, ben ik druk bezig met een inhaalslag betreft m’n studie en ben ik weer een beetje bijgeslapen van alle borrels, waar ik voortaan toch maar wat korter blijf. En hopelijk hou ik dan wél af en toe tijd over. Tijd om vriendinnetjes buiten Eindhoven weer wat vaker te zien, tijd om het bloggen weer op te pikken en tijd om jullie blogs wat vaker te bezoeken. Tijd om vaker foto’s te maken, lekker te niksen en eens een filmpje te kijken. Als dat geen motivatie is om te gaan plannen, weet ik het ook niet meer.

September 15, 2013 | Leven, Overig | 11 Comments



min x min = plus

Zo. Daar zit ik dan. In een nog vreemd huis in Eindhoven, die ik vanaf nu officieel mijn thuis kan noemen! De verflucht van m’n kamer doordringt mijn neusgaten nog steeds en droogt mijn keel enigszins uit, hoe veel ik ook drink. Alle geluiden leiden me af van de saaie wiskundesommetjes die ik hoor te maken, maar dat vind ik stiekem helemaal niet erg. Ik grijp toch elke mogelijkheid aan om het nog wat langer uit te stellen. Zoals bloggen, hoewel ik er door de vermoeidheid (lange dagen klussen, toch relatief onrustig slapen in een andere kamer, borrels, saaie dagen op de uni en een opkomend griepje) geen zinnig woord uit lijkt te komen. Dus daarom maar een kleine (eerder geschreven) update van de blogloze weken, die echt volledig elkaars tegengestelden waren. De eerste week vonden alle minnetjes plaats, de tweede week (bijna) alle plusjes.


MIN

  • Vriendinnetjes die nog op vakantie zijn
  • Vriendinnetjes die al introweek hebben
  • Moeten wachten op het volgende seizoen van series
  • Niks te doen hebben
  • Een vader die gaat emigreren
  • Voor niks gaan hospiteren en ruim vier uur in de trein zitten
  • Nergens een goedkope fiets kunnen vinden
  • Het vooruitzicht op de oncharmante stad Eindhoven
  • Niks doen moeten verruilen voor wiskunde herhalen. In de vakantie.
  • Je realiseren dat je wiskunde volledig weggezakt is en je echt moet blijven oefenen om geen extra colleges te moeten volgen.

 

PLUS

  • Vriendinnetjes eindelijk weer zien na de vakantie
  • Introductieweek in Eindhoven: leuk groepje, leuke gadgets & leuke feestjes
  • (Een vader die gaat emigreren) naar Curaçao
  • Een kamer hebben in een leuk huis!
  • Witte chocolade bastogne taart
  • Een nieuwe lens voor m’n camera
  • Eindhoven heeft toch wel z’n charmes

 

September 5, 2013 | Leven, Overig | 6 Comments



Pangandaran // Indonesië

Sunset II

In de boekjes en foldertjes werd het beschreven als een authentiek vissersplaatsje aan de zuidkust van Java, dat (na complete verwoesting door de tsunami) uitgegroeid was tot een grote toeristische trekpleister. Gelukkig merkten we daar niet veel van. In ons hotel hoorden we helaas veel meer Nederlands dan ons lief was, maar tijdens onze dagtripjes zagen we zelden toeristen.

(lees meer)

August 15, 2013 | Reisjes | 13 Comments



Papandayan // Indonesië

Ik weet nog dat een vriendinnetjes aan me vroegen of ik er al zin in had, mijn vakantie naar Indonesië. Ik weet ook nog dat ik twijfelde of ik eerlijk zou zijn, voordat ik ontkennend zou antwoordde. Ik was bang voor de confrontatie (zonder m’n vader, met de vriend van m’n zus en constant met elkaar dingen doen zonder - heel erg - de hele dag in bed te kunnen blijven liggen omdat ik me ellendig voelde). Achteraf was het nergens voor nodig: het was juist alles waar ik precies aan toe was.

(lees meer)

August 12, 2013 | Reisjes | 15 Comments



Just a few more months and we’ll be fine

Aan alles komt een einde. Soms is dat positief, zoals aan de examens, een tijdje ziek zijn of een ruzie. Maar soms is dat simpelweg -excuseer mijn taal - klote. Dan lijkt je ideale wereldje even uit elkaar te vallen en verdwijnen de ruzies niet, maar lijken ze erger te worden. Mijn ouders zijn aan het scheiden, en dat kwam toch wel als donderslag bij heldere hemel.

De eerste weken vergat ik m’n eigen gevoelens een beetje, ik dacht dat het wel prima ging en dacht vooral aan hoe rot het voor mijn ouders/zus was. Maar nu ik eenmaal vakantie heb, stort ik helemaal in. Niet zozeer mentaal – over het algemeen gaat het goed met me, maar ik lijk een chronische vermoeidheid te hebben en ik heb nergens zin in (verklaart de karige blogposts). Af en toe zijn er dagen dat ik het liefst de hele dag in bed blijf liggen, maar er zijn gelukkig ook genoeg leuke dingen. Zoals vrienden na lange tijd weer zien, dagjes weg en gezellige feestjes. En niet te vergeten allemaal lieve vriendinnetjes die een arm om je heen slaan als je dat even nodig hebt, die je twee keer het verhaal laten vertellen en je lieve berichtjes sturen met de vraag of het wel echt gaat, ook nog weken nadat je het hoorde.

Inmiddels zijn alle verhuisdozen ingepakt. Ons laatste dinertje samen hebben we gehad. De laatste echte ruzie is bedaard en de laatste minuten in hetzelfde huis tikken langzaam weg. Hij staat in de deuropening, achter hem razen de auto’s voorbij. Ik kus hem gedag en geef hem een zo dik mogelijke knuffel. “Dag King,” zegt ie, “je kan me altijd bellen he”, vrolijker dan ik had gewild. Beduusd en met een brok ik m’n keel zie ik hoe hij de auto in stapt en de deur dichttrekt. Hoe hij langzaam uit m’n zicht en “onze” straat verdwijnt. Ik ben niet meer de enige die aan het begin van een nieuwe weg staat. We slaan allemaal een nieuw pad in, of we dat nou leuk vinden of niet.

July 1, 2013 | Leven | 7 Comments



OLDER POSTS →