KINGA.NL

Yogyakarta I // Indonesië

Ik hou van fotograferen, van reizen, van nieuwe indrukken opdoen. Herinneringen schrijven. En veel te veel van die herinneringen heb ik nooit eerder gedeeld. Nooit eerder er iets mee gedaan. Helaas is mijn externe harde schijf afgelopen weekend gecrashed (huilen), maar toen ik deze foto’s van Indonesië in een verdwaald mapje op mijn laptop tegenkwam, kon ik het niet laten er een blogje over te schrijven. 

Ik heb nog nooit iemand zo zien stralen als hem die ene dag. Raiyan. De kleinzoon van de vrouw die altijd bij mijn tante schoonmaakte, toen ze nog in Indonesië woonde. Raiyan is twaalf, maar lijkt acht, omdat hij altijd ondervoed is geweest. Hij kreeg amper aandacht thuis, ziet zijn ouders zelden en woont daarom maar bij zijn hardwerkende oma. Hij spreekt amper Engels, maar doet zijn uiterste best, en komt daar verbazingwekkend genoeg nog best ver mee.

(lees meer)

January 9, 2015 | Photography, Reisjes | 7 Comments



terugblikken op 2014

2014, een enorm blogdieptepunt. Reden des te meer voor een terugblik. Het jaar begon ietwat vreemd. Niet alleen luidde ik het nieuwe jaar in zonder m’n vader, maar ook zwaaide ik hem een week later uit naar Curaçao. Permanent. Ik ging op wintersport met m’n studievereniging, bezocht m’n vader op Curacao en ging op lustrumvakantie naar Lissabon. Ik werd eindelijk lid van het damesdispuut waar ik zes maanden een aspirantentijd gelopen heb, bezocht veel mooie feestjes en besefte echt hoe het is om als vrouw in Eindhoven te studeren.

Mentaal voelde het alsof ik in een achtbaan zat. Ik kwam er achter dat ik de scheiding niet had verwerkt, integendeel. Ik was te druk bezig met me over mijn moeder en zus bekommeren om aan mezelf te denken, wat de klap na een half jaar (met afmattende aspirantentijd) verdubbelde. Desalniettemin begon ik Eindhoven echt als een thuis te zien. Ik leerde meer en meer mensen kennen, m’n huisgenoten veranderden ook echt in m’n vrienden en ik werd voor het eerst echt verliefd. Ik kreeg – en beëindigde een paar maanden later – een relatie. Ik werd meer en meer mezelf (klinkt lekker puberaal he?).


Ik heb niet zo zeer veel geleerd, maar wel veel nieuwe inzichten opgedaan. Ik ben gaan beseffen hoe godsgruwelijk ambitieus ik ben, ik ben gaan inzien hoe slecht ik eigenlijk voor mezelf zorg, hoe weinig tijd ik voor mezelf plan. Hoe ik voor alles een prestatiedrang heb.  Ik liep tegen de grens van mijn eigen kunnen aan en kwam belachelijk dicht bij een burn-out in de buurt. Stiekem best pijnlijk, maar ook wel goed. Ik besefte dat de wereld ook gewoon doordraait als ik niks doe. Dat ik mezelf niet hoef te bewijzen. Ik zag in dat ik goed voor mezelf moet leren zorgen, dat ik moet leren genieten van alles om me heen. Dat m’n CV zó belangrijk nou ook weer niet is. Ik besloot dat het tijd was om het anders te doen. Dus liet ik een vak vallen en ging ik er even tussenuit. In drie weken bezocht ik drie continenten. Ik ging naar Istanbul met m’n gezin, op cursus in Zuid-Afrika met mijn moeder en bezocht samen met m’n zus mijn vader nog een keer op Curaçao. Ik kwam weer terug in Nederland, hervatte mijn studie weer en probeerde weer een evenwicht te vinden, waar ik tot op heden nog steeds naar op zoek ben. Ik ben trots op het feit dat ik het heb aangedurfd om het tweede jaar even een stapje terug te doen met mijn studie. Ik ben trots op het feit dat ik voor mezelf heb durven kiezen. Ik ben trots op het feit dat ik zo goed met m’n gevoel verbonden ben, hoe zweverig dat ook klinkt. Dat ik direct voel als iets niet goed zit. Dat ik daar op kan vertrouwen.
2014

Een vriendinnetje die intrad in een klooster, in m’n dispuutstrui in een winkelwagentje, vriendinnetjes van vroeger die naar Eindhoven kwamen, op een soort festival, teamfoto van de tienerweekenden die ik leid, zeilen op Curaçao, gala van m’n studievereniging, op dispuutsvakantie en een feestje in Delft

2015 wordt een jaar waarin ik eens een keer niet aan mezelf wil werken. Niet doelbewust in ieder geval. Een jaar waarin ik alles los wil laten, weer meer wil gaan genieten van alles om me heen. Een jaar waarin ik minder hoop te denken. Een jaar waarin ik doelen (en dus voornemens) compleet los wil laten. Dat betekent niet dat ik geen plannen heb, dat ik niks wil bereiken, maar wel dat ik de grootte van m’n stappen los wil laten. Ik zie het allemaal wel.

“Forget yesterday. It has already forgotten you. Don’t sweat tomorrow. You haven’t even met. Instead, open your eyes, and your heart to a truly precious gift; today.” 

January 2, 2015 | Leven | 5 Comments



wijsheden #1

“There are three things I want you to learn how to say.

One.
“I love you”
and don’t just say it as an empty phrase,
say it with feeling,
say it to every person who comes to mind when you think of those three little words.
I know it’s scary,
I know it’s difficult,
but open yourself up
and shout it.
Don’t mumble,
don’t say it under your breath,
when you love someone,
whether platonically or romantically,
it deserves to be shouted from every rooftop.

Two.
“Goodbye”
There will be some people in your life
that come in and just wreck everything,
they mess up your plans,
they hurt you,
and make you feel less than what you are,
so please learn how to say goodbye to them.
But I also want you to learn how to say goodbye
to even the people you want to stay.
not everyone stays,
and saying goodbye is like setting someone free,
and it won’t always come easy,
and it won’t always come without heartbreak,
but not everyone stays,
and it will do you a world of good to learn how to tell them
goodbye.

Three.
“I am worth it.”
there will be waves of sorrow in your life,
and you will feel as if you were the sand that the tide carries away,
you will feel as if it carries away your worth
it will feel like you are the left over rubble of a building
that had been burned down,
and you will feel less,
but please learn to say these words.
say them in the mirror when you have just woken up,
say them when your lover turns their back on you,
say them when you are opening up the refrigerator
sing them,
yell them,
whisper them,
and please, believe them.
You are more than sand that can just be washed away,
and you are more than just a few pieces of broken cement,
please,
you are worth it.”

– Wauw.

En zó toepasselijk op afgelopen maanden. Ik leerde mezelf open te stellen en weer lief te hebben, ik zei vaarwel tegen iemand die ik graag nog in m’n leven had gehad en ik zag dat ik op het laatste punt heel wat minder ver was dan verwacht.

December 21, 2014 | Leven, Pretty finds | 0 Comments



aaand we’re back

Terwijl de zomer langzaam ten einde loopt, en de kalender inmiddels al weer 2014 aanwijst, voel ik eindelijk weer het verlangen om te schrijven, te delen. Ruim een jaar naar dato. Drukker dan ooit, maar reden des te meer om toch weer te beginnen met bloggen. Ik mis het om creatief bezig te zijn, om af en toe even tijd voor mezelf te nemen en te zien wat er uit m’n vingers rolt. Waar ik moest beginnen wist ik niet, ik wist alleen dát ik wilde beginnen.

Het was een jaar vol ups en downs: ik heb enorm leuke mensen leren kennen, vele mooie feestjes gehad en echt mijn plekje in Eindhoven gevonden, maar aan de andere kant ook enorm gestruggled met de emigratie van mijn vader naar Curaçao, de drukte van alle commissies e.d. die ik me op de hals gehaald heb en een lange aspirantentijd bij een damesdispuut.

Maar ik zit beter in m’n vel dan ik me sinds de hele scheiding kan herinneren. Ik voel me thuis in Eindhoven, heb oprecht zin in de rest van komend jaar.  Met het keuzes maken gaat het inmiddels weer net zo slecht. Na een saai kwartiel afgelopen jaar, besloot ik dat ik vast wel wat meer kon doen. Een bestuursfunctie bij mijn dispuut, drie bijbaantjes op de uni, drie commissies bij m’n studievereniging, tienerweekenden leiden bij de kerk en oh, dat familieweekend doe ik er ook nog wel even bij. Verwacht hier vooral dus geen hoogstaande foto’s, geen prachtige proza en al helemaal geen ritme. Gewoon af en toe een stukje over dingen die me bezig houden, over dingen die ik wil delen en bovenal, dingen die ik wil onthouden.

October 7, 2014 | Blog | 2 Comments



chronologisch onlogisch

Een paar chronologisch onlogische momentjes van afgelopen jaar in Eindhoven. Beginnen van blogjes die ik nooit afschreef, maar toch herinneringen die ik stuk voor stuk niet los wil laten.

Ik zat op de keukenstoel, de stemmen van André Hazes en typische carnavalliedjes vulden mijn oren. Ik kende de nummers niet, maar twee mannelijke huisgenoten dansten, en blèrden, er op los. Mijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen paar uren. Hoe ik met een vriendin even één biertje zou gaan drinken in de kroeg van onze studievereniging, waar de hele middag gratis bier was vanwege het lustrum. Aan hoe gezellig dat was, en aan hoe één biertje in twee biertjes veranderden. Aan hoe ik haar naar het station gebracht had, toch maar weer teruggegaan was naar de kroeg en hoe ik daar nog meer biertjes dronk. Ik dacht aan de leuke gesprekken die ik gevoerd had, de mensen die ik had leren kennen. En hoe het plan om met al mijn huisgenoten te gaan schaatsen, ineens vergeten leek. De tijd tikte door en ineens had ik een ander huisgenootje aan de telefoon. Wanneer we kwamen om thuis te eten. Ohja. Eten. We haalden een gratis patatje bij een andere studievereniging en genoten van meer gratis bier. De schaatsbaan werd nooit meer gehaald.

—-

Het is 5 december. Sinterklaasavond, tenminste, voor de meeste mensen. In plaats van gezellig met mijn familie rond een zak cadeautjes te zitten, sta ik op nét iets te hoge hakken en draag ik een lange galajurk. Dit jaar klinken er geen sinterklaasliedjes, maar de beats van Wildstyles, David Guetta en vele anderen. Mijn familieleden zijn nergens te bekennen (oké, toevallig op mijn zus en haar vriend na), maar een paar superleuke vriendinnetjes staan om mij heen. We dansen op de beats, drinken mierzoete mixjes. Af en toe gaan we even naar buiten, waar we onder een heldere sterrenhemel en tussen de vuurspuwers, nieuwe mensen leren kennen. Naarmate de avond vordert, worden de onderkanten van onze jurken smeriger, zakt ons haar langzaam uit en kijkt iedereen ineens een stukje waziger uit zijn of haar ogen. Maar het maakt niet uit. Het is gezellig, het is leuk, en iedereen is vrolijk.

—-

We zitten aan tafel. Het is lekker warm binnen. De bouf-bourion staat voorgeschoteld, en het smaakt alsof ik in een driesterrenrestaurant zit. Om me heen zit het beste gezelschap dat ik me op dat moment wensen kan: vijf superlieve vriendinnetjes die ik veels te lang al niet meer gezien heb. Ik had verwacht dat we het de hele avond zouden hebben over onze afgelopen maanden, over hoe het studeren bevalt, wat iedereen voornamelijk bezig doet en of iedereen nog wel goed op zichzelf let. Alleen het laatste kwam echter aan de orde. Het was weer even alsof we nooit zo ver van elkaar waren geweest. We praatten over van alles en nog wat. Over acties van vroeger, over onze opvoeding, over hoe leuk we het vonden elkaar weer te zien. Ik was even vergeten hoe erg ik hen had gemist. Hoe makkelijk deze vriendschap ging, dat ongeacht de verstreken tijd, alles nog steeds zo was als vroeger.

—-

Woensdagmiddag. 14:00 precies. Ons laatste tentamen was voorbij. Even had ik de neiging om mijn papiertjes juichend de lucht in te gooien, maar ik kon mezelf bedwingen. Ik slenterde langzaam de zaal uit richting de kantine, waar ik met wat vriendinnetjes had afgesproken. Niet veel later liepen we met z’n zessen door de Albert Heijn, en kochten we alles waar we zin in hadden. Kruidnoten, pannenkoekenmeel, spullen om brownies te bakken en truffelkruidnoten vulden onze tassen. Een uur later zaten we aan de keukentafel, allemaal met een kopje thee voor ons. De sfeer was goed. We lachten en kwamen er achter hoeveel we gemeenschappelijk hadden, zowel in onze hobby’s, als opvoeding en karaktereigenschappen. We deelden onze problemen, onzekerheden. Tranen vloeiden, maar dat was iets goeds. Ik keek om me heen naar de rest en dacht aan hoe ik elk van hen eigenlijk pas de afgelopen twee maanden had leren kennen. Ik voelde me thuis.

August 3, 2014 | Likes, Studentenleven | 0 Comments



Yogyakarta #2 // Indonesia

Ik weet nog dat ik geen zin had in deze vakantie. Dat ik me zo zou voelen terwijl de taxi de laatste minuutjes door Yogja reed had ik dan ook nooit verwacht. De tranen stonden in m’n ogen toen we de straat uitreden, na m’n familie daar uitgezwaaid te hebben. Nadat mijn oom me bedankte voor mijn aanwezigheid, voor het feit dat ik zijn dochter (uit een ander huwelijk) zo had vermaakt. En dat terwijl ik zo dankbaar was voor het feit dat ik haar, en hem écht, had mogen leren kennen. Het mag dan wel een tijd geleden zijn, maar ergens voelt het nog steeds als een droom.

De laatste dagen in Yogyakarta waren een paar prachtige. We gingen de arbeiderswijken in. We liepen door rijstvelden heen, mochten zelf helpen met het planten van rijst, bezochten hun “banken” (aka kapitaal door middel van dieren) en zagen hoe batik, kroephoek en wayangpoppen werden gemaakt. We begaven ons onder de “normale” mensen in Indonesië, werden schaapachtig aangestaard. Kinderen die verlegen onze kant op kwamen om ons van dichtbij te bekijken, die enorm begonnen te glunderen dat wij het de moeite waard vonden om hen op de foto te zetten. We bezochten de Prambanan, en pikten meteen de Borobudur mee. We zagen Indonesische dansen, kregen een rondleiding in het paleis van de (voormalige) keizer en reden rond op een dokar.

walking in between

cow

in the rice fields

batik

craftsman

wayang golek

Burubudur

tourguide

in action

March 6, 2014 | Photography, Reisjes | 0 Comments



OLDER POSTS →