KINGA.NL

vrijheid

Het is donderdagavond na mijn laatste tentamen. Eindelijk. De zwaarste twee a drie weken op het gebied van m’n studie die ik ooit heb meegemaakt. “Slechts” twee tentamens, maar wel de zwaarste combinatie vakken die mijn opleiding kent. Statistiek en Wiskunde 2. Drie weken lang zag ik bijna niets anders dan de UB en een wirwar aan ingewikkelde sommen waar ik onverhoop wijs uit probeerde te worden. Desalniettemin was ik voor het eerst in mijn leven “klaar” met leren (vak 1) en snapte ik voor het eerst zo weinig van een vak op het moment van tentaminering (vak 2). Nu kan ik alleen nog maar afwachten. Klaar zijn was nog nooit zo’n opluchting.

We drinken biertjes op de borrel van onze studievereniging, waar onze glazen zich als vanzelf weer lijken te vullen. Ik spreek mensen die ik in geen weken gezien heb. We proberen via de telefoon mijn huisgenoten over te halen voor ons te koken, vinden door stom toeval (of eerder een stom foutje en iets met naamgenoten) iemand anders die wel voor ons wilt koken, maar belanden uiteindelijk bij weer andere vrienden. We drinken wijntjes, genieten van een net iets te pittige curry en voeren discussies over onze maatschappij. We ploeteren door de sneeuw naar de stad, waar we tot in de laatste uurtjes alle tentamenzorgen van ons af dansen. Even aan niks denken, maar genieten van de muziek, de vrijheid en elkaars gezelschap. Hoewel ik geen zin heb om te gaan, ben ik blij als ik rond een uur of vijf m’n bed in plof. Vooralsnog dankbaar dat ik de de komende twee dagen weer mag.
February 6, 2015 | Studentenleven | 4 Comments



chronologisch onlogisch

Een paar chronologisch onlogische momentjes van afgelopen jaar in Eindhoven. Beginnen van blogjes die ik nooit afschreef, maar toch herinneringen die ik stuk voor stuk niet los wil laten.

Ik zat op de keukenstoel, de stemmen van André Hazes en typische carnavalliedjes vulden mijn oren. Ik kende de nummers niet, maar twee mannelijke huisgenoten dansten, en blèrden, er op los. Mijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen paar uren. Hoe ik met een vriendin even één biertje zou gaan drinken in de kroeg van onze studievereniging, waar de hele middag gratis bier was vanwege het lustrum. Aan hoe gezellig dat was, en aan hoe één biertje in twee biertjes veranderden. Aan hoe ik haar naar het station gebracht had, toch maar weer teruggegaan was naar de kroeg en hoe ik daar nog meer biertjes dronk. Ik dacht aan de leuke gesprekken die ik gevoerd had, de mensen die ik had leren kennen. En hoe het plan om met al mijn huisgenoten te gaan schaatsen, ineens vergeten leek. De tijd tikte door en ineens had ik een ander huisgenootje aan de telefoon. Wanneer we kwamen om thuis te eten. Ohja. Eten. We haalden een gratis patatje bij een andere studievereniging en genoten van meer gratis bier. De schaatsbaan werd nooit meer gehaald.

—-

Het is 5 december. Sinterklaasavond, tenminste, voor de meeste mensen. In plaats van gezellig met mijn familie rond een zak cadeautjes te zitten, sta ik op nét iets te hoge hakken en draag ik een lange galajurk. Dit jaar klinken er geen sinterklaasliedjes, maar de beats van Wildstyles, David Guetta en vele anderen. Mijn familieleden zijn nergens te bekennen (oké, toevallig op mijn zus en haar vriend na), maar een paar superleuke vriendinnetjes staan om mij heen. We dansen op de beats, drinken mierzoete mixjes. Af en toe gaan we even naar buiten, waar we onder een heldere sterrenhemel en tussen de vuurspuwers, nieuwe mensen leren kennen. Naarmate de avond vordert, worden de onderkanten van onze jurken smeriger, zakt ons haar langzaam uit en kijkt iedereen ineens een stukje waziger uit zijn of haar ogen. Maar het maakt niet uit. Het is gezellig, het is leuk, en iedereen is vrolijk.

—-

We zitten aan tafel. Het is lekker warm binnen. De bouf-bourion staat voorgeschoteld, en het smaakt alsof ik in een driesterrenrestaurant zit. Om me heen zit het beste gezelschap dat ik me op dat moment wensen kan: vijf superlieve vriendinnetjes die ik veels te lang al niet meer gezien heb. Ik had verwacht dat we het de hele avond zouden hebben over onze afgelopen maanden, over hoe het studeren bevalt, wat iedereen voornamelijk bezig doet en of iedereen nog wel goed op zichzelf let. Alleen het laatste kwam echter aan de orde. Het was weer even alsof we nooit zo ver van elkaar waren geweest. We praatten over van alles en nog wat. Over acties van vroeger, over onze opvoeding, over hoe leuk we het vonden elkaar weer te zien. Ik was even vergeten hoe erg ik hen had gemist. Hoe makkelijk deze vriendschap ging, dat ongeacht de verstreken tijd, alles nog steeds zo was als vroeger.

—-

Woensdagmiddag. 14:00 precies. Ons laatste tentamen was voorbij. Even had ik de neiging om mijn papiertjes juichend de lucht in te gooien, maar ik kon mezelf bedwingen. Ik slenterde langzaam de zaal uit richting de kantine, waar ik met wat vriendinnetjes had afgesproken. Niet veel later liepen we met z’n zessen door de Albert Heijn, en kochten we alles waar we zin in hadden. Kruidnoten, pannenkoekenmeel, spullen om brownies te bakken en truffelkruidnoten vulden onze tassen. Een uur later zaten we aan de keukentafel, allemaal met een kopje thee voor ons. De sfeer was goed. We lachten en kwamen er achter hoeveel we gemeenschappelijk hadden, zowel in onze hobby’s, als opvoeding en karaktereigenschappen. We deelden onze problemen, onzekerheden. Tranen vloeiden, maar dat was iets goeds. Ik keek om me heen naar de rest en dacht aan hoe ik elk van hen eigenlijk pas de afgelopen twee maanden had leren kennen. Ik voelde me thuis.

January 28, 2015 | Likes, Studentenleven | 3 Comments



Yogyakarta I // Indonesië

Ik hou van fotograferen, van reizen, van nieuwe indrukken opdoen. Herinneringen schrijven. En veel te veel van die herinneringen heb ik nooit eerder gedeeld. Nooit eerder er iets mee gedaan. Helaas is mijn externe harde schijf afgelopen weekend gecrashed (huilen), maar toen ik deze foto’s van Indonesië in een verdwaald mapje op mijn laptop tegenkwam, kon ik het niet laten er een blogje over te schrijven. 

Ik heb nog nooit iemand zo zien stralen als hem die ene dag. Raiyan. De kleinzoon van de vrouw die altijd bij mijn tante schoonmaakte, toen ze nog in Indonesië woonde. Raiyan is twaalf, maar lijkt acht, omdat hij altijd ondervoed is geweest. Hij kreeg amper aandacht thuis, ziet zijn ouders zelden en woont daarom maar bij zijn hardwerkende oma. Hij spreekt amper Engels, maar doet zijn uiterste best, en komt daar verbazingwekkend genoeg nog best ver mee.

(lees meer)

January 9, 2015 | Photography, Reisjes | 7 Comments



Yogyakarta #2 // Indonesia

Ik weet nog dat ik geen zin had in deze vakantie. Dat ik me zo zou voelen terwijl de taxi de laatste minuutjes door Yogja reed had ik dan ook nooit verwacht. De tranen stonden in m’n ogen toen we de straat uitreden, na m’n familie daar uitgezwaaid te hebben. Nadat mijn oom me bedankte voor mijn aanwezigheid, voor het feit dat ik zijn dochter (uit een ander huwelijk) zo had vermaakt. En dat terwijl ik zo dankbaar was voor het feit dat ik haar, en hem écht, had mogen leren kennen. Het mag dan wel een tijd geleden zijn, maar ergens voelt het nog steeds als een droom.

De laatste dagen in Yogyakarta waren een paar prachtige. We gingen de arbeiderswijken in. We liepen door rijstvelden heen, mochten zelf helpen met het planten van rijst, bezochten hun “banken” (aka kapitaal door middel van dieren) en zagen hoe batik, kroephoek en wayangpoppen werden gemaakt. We begaven ons onder de “normale” mensen in Indonesië, werden schaapachtig aangestaard. Kinderen die verlegen onze kant op kwamen om ons van dichtbij te bekijken, die enorm begonnen te glunderen dat wij het de moeite waard vonden om hen op de foto te zetten. We bezochten de Prambanan, en pikten meteen de Borobudur mee. We zagen Indonesische dansen, kregen een rondleiding in het paleis van de (voormalige) keizer en reden rond op een dokar.

walking in between

cow

in the rice fields

batik

craftsman

wayang golek

Burubudur

tourguide

in action

January 6, 2015 | Photography, Reisjes | 0 Comments



wijsheden #1

“There are three things I want you to learn how to say.

One.
“I love you”
and don’t just say it as an empty phrase,
say it with feeling,
say it to every person who comes to mind when you think of those three little words.
I know it’s scary,
I know it’s difficult,
but open yourself up
and shout it.
Don’t mumble,
don’t say it under your breath,
when you love someone,
whether platonically or romantically,
it deserves to be shouted from every rooftop.

Two.
“Goodbye”
There will be some people in your life
that come in and just wreck everything,
they mess up your plans,
they hurt you,
and make you feel less than what you are,
so please learn how to say goodbye to them.
But I also want you to learn how to say goodbye
to even the people you want to stay.
not everyone stays,
and saying goodbye is like setting someone free,
and it won’t always come easy,
and it won’t always come without heartbreak,
but not everyone stays,
and it will do you a world of good to learn how to tell them
goodbye.

Three.
“I am worth it.”
there will be waves of sorrow in your life,
and you will feel as if you were the sand that the tide carries away,
you will feel as if it carries away your worth
it will feel like you are the left over rubble of a building
that had been burned down,
and you will feel less,
but please learn to say these words.
say them in the mirror when you have just woken up,
say them when your lover turns their back on you,
say them when you are opening up the refrigerator
sing them,
yell them,
whisper them,
and please, believe them.
You are more than sand that can just be washed away,
and you are more than just a few pieces of broken cement,
please,
you are worth it.”

– Wauw.

En zó toepasselijk op afgelopen maanden. Ik leerde mezelf open te stellen en weer lief te hebben, ik zei vaarwel tegen iemand die ik graag nog in m’n leven had gehad en ik zag dat ik op het laatste punt heel wat minder ver was dan verwacht.

December 21, 2014 | Leven, Pretty finds | 0 Comments



aaand we’re back

Terwijl de zomer langzaam ten einde loopt, en de kalender inmiddels al weer 2014 aanwijst, voel ik eindelijk weer het verlangen om te schrijven, te delen. Ruim een jaar naar dato. Drukker dan ooit, maar reden des te meer om toch weer te beginnen met bloggen. Ik mis het om creatief bezig te zijn, om af en toe even tijd voor mezelf te nemen en te zien wat er uit m’n vingers rolt. Waar ik moest beginnen wist ik niet, ik wist alleen dát ik wilde beginnen.

Het was een jaar vol ups en downs: ik heb enorm leuke mensen leren kennen, vele mooie feestjes gehad en echt mijn plekje in Eindhoven gevonden, maar aan de andere kant ook enorm gestruggled met de emigratie van mijn vader naar Curaçao, de drukte van alle commissies e.d. die ik me op de hals gehaald heb en een lange aspirantentijd bij een damesdispuut.

Maar ik zit beter in m’n vel dan ik me sinds de hele scheiding kan herinneren. Ik voel me thuis in Eindhoven, heb oprecht zin in de rest van komend jaar.  Met het keuzes maken gaat het inmiddels weer net zo slecht. Na een saai kwartiel afgelopen jaar, besloot ik dat ik vast wel wat meer kon doen. Een bestuursfunctie bij mijn dispuut, drie bijbaantjes op de uni, drie commissies bij m’n studievereniging, tienerweekenden leiden bij de kerk en oh, dat familieweekend doe ik er ook nog wel even bij. Verwacht hier vooral dus geen hoogstaande foto’s, geen prachtige proza en al helemaal geen ritme. Gewoon af en toe een stukje over dingen die me bezig houden, over dingen die ik wil delen en bovenal, dingen die ik wil onthouden.

October 7, 2014 | Blog | 2 Comments



OLDER POSTS →